بخش ۲۲۵ - هوای فرودین در گلستان میخانه می‌سازد اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف زیبایی‌های بهار و تاثیرات آن بر زندگی و عشق می‌پردازد. هوای فرودین با عطر گل‌ها و می‌نوشی در میخانه همراه است. عشق و محبت زمانی که تمام می‌شود، از رقابت‌ها خبری نیست و شعله‌های عشق مانند پروانه‌ها به دور هم می‌چرخند. زندگی با نوا و احساسات متناقض سوزانده می‌شود. در پایان، شاعر از باغبان می‌خواهد که از چمن بیرون برود، چرا که این جادو و زیبایی‌ها باعث پیوند بین گل‌ها و دل‌ها می‌شود، حتی اگر غریب به نظر برسند.