بخش ۲۴۵ - گریهٔ ما بی اثر ناله ما نارساست اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
گریهٔ ما بی اثر ناله ما نارساست
حاصل این سوز و ساز یک دل خونین نواست
در طلبش دل تپید ، دیر و حرم آفرید
ما به تمنای او ، او به تمنای ماست
پردگیان بی حجاب ، من به خودی در شدم
عشق غیورم نگر میل تماشا کراست
مطرب میخانه دوش نکتهٔ دلکش سرود
باده چشیدن خطاست باده کشیدن رواست
زندگی رهروان در تگ و تاز است و بس
قافلهٔ موج را جاده و منزلی کجاست
شعلهٔ در گیر زد بر خس و خاشاک من
مرشد رومی که گفت «منزل ما کبریاست»
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عواطف و احساسات عمیق انسان در جستجوی عشق و معنای زندگی می‌پردازد. گریه و ناله انسان‌ها بی‌فایده است و تنها نتیجه آن، دل شکسته و غم‌انگیز است. همگی در پی عشق هستند، در حالی که عشق نیز در پی آنان است. شاعر به تضادها و زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند و از زندگی پر تلاطم انسان‌ها صحبت می‌کند. همچنین به بیان مفهوم سفر روحی و معنوی، و اشاره به یک مرشد (رومی) که به سمت «کبریا» یا یک جایگاه والا و عرفانی دعوت می‌کند، پرداخته است.