بخش ۲۵۴ - خاکیم و تند سیر مثال ستاره‌ایم اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
خاکیم و تند سیر مثال ستاره‌ایم
در نیلگون یمی به تلاش کناره‌ایم
بود و نبود ماست ز یک شعلهٔ حیات
از لذت خودی چو شرر پاره‌پاره‌ایم
با نوریان بگو که ز عقل بلند دست
ما خاکیان به دوش ثریا سواره‌ایم
در عشق غنچه‌ایم که لرزد ز باد صبح
در کار زندگی صفت سنگ خاره‌ایم
چشم آفریده‌ایم چو نرگس درین چمن
روبند برگشا که سراپا نظاره‌ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف وضعیت و حال انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به خاکی بودن و ناپایداری انسان‌ها اشاره می‌کند و آن‌ها را با ستاره‌ها مقایسه می‌کند که با سرعت در حال حرکتند. او از لذت زندگی و وجود اشاره کرده و می‌گوید که با وجود خاکی بودن، به افکار بلند و معنویانی وصل هستیم. عشق را به غنچه‌ای تشبیه می‌کند که تحت تأثیر باده صبح می‌لرزد و در زندگی به صفت سنگی و مقاوم اشاره دارد. در نهایت، از زیبایی چشمان انسان‌ها سخن می‌گوید و از آن‌ها می‌خواهد که پرده‌ها را کنار بزنند و به زیبایی‌های دنیا بنگرند.