بخش ۶۹ - جهان ما که پایانی ندارد اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بی‌پایانی جهان اشاره می‌کند و آن را به ماهی‌ای تشبیه می‌کند که در دریا (یم ایام) غرق شده است. او از شنونده می‌خواهد که به دل خود نگاهی بیندازد و ببیند که تمام روزها و زمان‌ها در یک جام (یعنی در یک مجموعه محدود) غرق شده‌اند. به طور کلی، شعر به گریزناپذیری جریان زمان و عمق تفکر درباره آن اشاره دارد.