بخش ۷۶ - ز انجم تا به انجم صد جهان بود اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به وسعت و عمق وجود انسان دارند. در ابتدا به بررسی وسعت جهان و آسمان اشاره می‌شود که از آنجا که خرد و عقل انسان به جستجوی حقیقت می‌پردازد، آسمان را می‌بیند. اما زمانی که انسان به درون خود نگاه می‌کند، متوجه می‌شود که در درونش دنیای بی‌کرانی نهفته است. به عبارتی، با وجود وسعت جهان، درون انسان نیز جهانی وسیع و بی‌پایان است.