بخش ۷۰ - به مرغان چمن همداستانم اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر با مرغان چمن همدلی می‌کند و از زبان غنچه‌های بی‌صدا سخن می‌گوید. او می‌خواهد که وقتی به دیار خاک می‌رود، با نسیم صبح بیامیزد، زیرا او جز دوستی و زیبایی گل‌ها کار دیگری نمی‌شناسد.