بخش ۷۲ - تو خورشیدی و من سیارهٔ تو اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
تو خورشیدی و من سیارهٔ تو
سراپا نورم از نظارهٔ تو
ز آغوش تو دورم ناتمامم
تو قرآنی و من سی پارهٔ تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به رابطه عشق و وابستگی بین دو نفر اشاره دارد. شاعر خود را به سیاره‌ای تشبیه می‌کند که در اطراف خورشید، یعنی محبوبش، می‌چرخد و به نور و زیبایی او اشاره می‌کند. همچنین احساس دوری و ناتمامی از آغوش محبوب را بیان می‌کند و محبوب را به قرآن تشبیه می‌کند که وی عشق و هستی‌اش را تشکیل می‌دهد.