نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۴ - مهر مادر ایرج میرزا

ایرج میرزا / قطعه‌ها / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)

رنج کشد مادر از جفای پسر لیک

آنچه کشیدست هیچ رنج نداند

رنج پسر بیشتر کشد پدر، امّا

چون پسر آدم نشد ز خویش بِرانَد

مادر بیچاره هر چه طفل کند بد

راندنِ او را ز خویشتن نتواند

شیرۀ جان گر بُوَد به کاسۀ مادر

زان نچشد تا به طفلِ خود نچشانَد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به رابطه مادر و پسر اشاره می‌کند. مادر از سختی‌های پسر رنج می‌کشد، اما پسر متوجه این رنج نمی‌شود. پدر هم بیشتر از پسر رنج می‌برد، اما اگر پسر رفتار ناپسندی کند، از خود دور می‌شود. مادر بیچاره هرچند که فرزندش را بد تربیت کند، نمی‌تواند او را از خود دور کند. در نهایت، عشق و محبت مادر به فرزندش مانند شهدی است که تنها وقتی به او منتقل می‌شود، خود مادر نیز آن را می‌چشد.