شمارهٔ ۲۶ - نکته ایرج میرزا
ایرج میرزا / مثنوی‌ها / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
طبع من این نکته چه پاکیزه گفت
سهل بُوَد خوردن افسوس مفت
مردم این مُلک ز کِه تا به مِه
هیچ ندانند جز احسنت و زِه
هرکسی اندر غم جان خود است
فارغ از اندیشه نیک و بد است
بعد که مُردم ، همه یادم کنند!
رحمت وافر به نِهادَم کنند!
گر بر کناس بری یاس را
رنجه کنی شامه کناس را
زآنچه پس از مرگ برایم کنند
کاش کمی حین و بقایم کنند
دل به کف غصّه نباید سپرد
اوّل و آخر همه خواهیم مُرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع مرگ و نگرانی در مورد آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که مردم در زندگی فقط به فکر خود هستند و از نیک و بد غافلند. او همچنان ابراز می‌کند که پس از مرگ ممکن است یادش را گرامی دارند، اما او ترجیح می‌دهد که در زمان حیاتش کمی بیشتر به او توجه شود. او همچنین به این نکته اشاره دارد که انسان‌ها باید در برابر غم‌ها مقاوم باشند، زیرا در نهایت همه ما به مرگ خواهیم رفت.