مثنویها — ایرج میرزا
بخش‌ها
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۴ - نصیحت به فرزند — از مالِ جهان ز کهنه و نو
- شمارهٔ ۳ - مکاتبۀ منظوم — به یکی از دوستان مُتَشاعر مُتِذَوِّق خود که معهود بود بیاید و دیر کرده بود این سه بیت را بدیهة نوشتم :
- شمارهٔ ۲ - شاه و جام — پادشهی رفت به عزمِ شکار
- شمارهٔ ۱ - انقلاب ادبی — ای خدا باز شبِ تار آمد
- شمارهٔ ۷ - خرس و صیّادان — یکی خِرس بودست در جنگلی
- شمارهٔ ۶ - داستان دو موش — ای پسر لحظه ای تو گوش بده
- شمارهٔ ۹ - شیر و موش — بود شیری به بیشه‌ای خفته
- شمارهٔ ۱۲ - هدیۀ عاشق — عاشقی محنتِ بسیار کشید
- شمارهٔ ۵ - مکتوب منظوم — وَ عَلَیکَ السَّلام میرآخور
- شمارهٔ ۱۱ - کار و کوشش سرمایۀ پیروزی است — برزگری کِشته خود را دِرود
- شمارهٔ ۸ - برای کتابِ آقای مخبر السَّلطنه گفته شد در خیالاتِ عالیِ طفل — بچه‌ای با شعور با فرهنگ
- شمارهٔ ۱۰ - شاعر این بیت ها را گِرداگِردِ تصویرِ خویش نوشته است — من آن ساعت که از مادر بزادم
- شمارهٔ ۱۷ - شکوۀ شاگرد — چنین می گفت شاگردی به مَکتَب
- شمارهٔ ۲۰ - نوروزِ کودکان — عید نوروز و اوّل سال است
- شمارهٔ ۱۶ - بر سنگ مزار — ای نکویان که در این دنیایید
- شمارهٔ ۱۵ - مزاح با یکی از وزیران — وزیرا از مبارک بیضه ات دور
- شمارهٔ ۱۴ - جواب به خرده‌گیر — شنیدم یاوه‌گویی هرزه‌پویی
- شمارهٔ ۱۸ - کلاغ و روباه — کلاغی به شاخی شده جای گیر
- شمارهٔ ۱۹ - شوقِ درس خواندن — حمد بر کردگارِ یکتا باد
- شمارهٔ ۱۳ - انتقاد — باز برتافت به عالَم خورشید
- شمارهٔ ۲۶ - نکته — طبع من این نکته چه پاکیزه گفت
- شمارهٔ ۲۷ - قبلۀ آمال — حاجیان رَخت چو از مکه برند
- شمارهٔ ۲۸ - طوطی — مرا هست یک طوطی اندر قفس
- شمارهٔ ۲۱ - انتقاد از مستشاران — نبینی خیر از دنیا عَلایی
- شمارهٔ ۲۴ - ستایشِ صنیع الدّوله — طبیعت گر شَگَرفی ها نَماید
- شمارهٔ ۲۳ - در هجوِ اعتمادالتجارِ اصفهانی — ای بی‌خرد اعتمادِ تُجّار
- شمارهٔ ۲۲ - پسرِ بی هنر — داشت عباس قلی خان پسری
- شمارهٔ ۲۵ - خر و عَزب — شد گذار عزبی از در باغ
- شمارهٔ ۳۵ - طبیعی گویی — هرچه گویی تو طبیعی می‌گوی
- شمارهٔ ۳۰ - دو قوچِ جنگی — چه خواهند از جان هم این دو قوچ
- شمارهٔ ۳۱ - گفتگو با جوانِ فرنگی مَآب — گفتم به جوانکی مُفَرَّنگ
- شمارهٔ ۳۲ - سوءِ ظَنّ — نمی‌دانم چرا حَتم است و واجب
- شمارهٔ ۳۶ - حُرمتِ ربا — گفت روزی به جعفرِ صادق
- شمارهٔ ۳۳ - غَلَبه بر خَشم — پیش تر زان کِت غَضَب گردد عیان
- شمارهٔ ۲۹ - آرزویِ خرِّ دُم بریده — بوده است خری که دُم نبودَش
- شمارهٔ ۳۴ - دزدانِ نادان — دو نفر دزد خری دزدیدند
- شمارهٔ ۳۷ - سَجعِ مُهرِ شُتُر — گاه بارَم خار باشد گاه دُر