شمارهٔ ۲۸ - طوطی ایرج میرزا
ایرج میرزا / مثنوی‌ها / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
مرا هست یک طوطی اندر قفس
که مِثلَش به‌خوبی ندیدست کس
سرش سبز رنگست و دُمّش دراز
به چنگال و منقار مانندِ باز
خوراکش دهم از نخودچی و قند
نخودچی و قند است او را پسند
چنان هوشیارَست و با جوهَر است
که از اکثر بچه ها خوشتر است
ز تو هرچه بشنید گیرد به یاد
چو شاگرد با فهم از اوستاد
همین نکته بس باشد از هوش او
که چیزی نگردد فراموش او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از طوطی خود در قفس صحبت می‌کند که زیبایی و هوش فراوانی دارد. طوطی دارای سر سبز و دمی دراز است و خوراکش نخودچی و قند است. شاعر طوطی را بسیار باهوش می‌داند و می‌گوید که این طوطی به خوبی چیزهایی که یاد می‌گیرد را به یاد می‌آورد، مانند یک شاگرد با فهم که از استاد خود یاد می‌گیرد. در کل، شاعر به توانایی‌های خوب و ذاتی طوطی خود اشاره می‌کند.