بخش ۷۵ - پاسخ کوش به آتبین ایرانشان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره گفت‌وگوی شخصیتی با دیگری است که او را به خاطر سبک‌مایگی و کم‌اهمی زیر سؤال می‌برد. او می‌گوید که تا زمانی که من (شخص گوینده) نبودم، تو به عنوان یک روباه لنگ در کمین نشسته بودی و حتی در زندگی روزمره‌ات جایی برای درنگ نداشتی. تو بیشتر به شکار و زندگی در طبیعت مشغول بودی. اما حالا که من تو را بزرگ کرده‌ام، تو به قدرت و ثروت رسیده‌ای و دیگر نیازی به هیچ‌چیز نداری. گوینده به یاد می‌آورد که چه زحماتی برای او کشیده و حتی برادرش را برایش کشته است. حالا که این‌همه کار و تلاش کرده، حالا نه تنها نمی‌تواند قدرش را بداند، بلکه از او پاداش می‌طلبد. در نهایت، او به بی‌وفایی و ناسپاسی طرف مقابل اشاره می‌کند و به یاد می‌آورد که در جنگ‌ها همواره پیروز بوده و هیچ‌کس نمی‌توانسته به گرد پایش برسد.