شمارهٔ ۱۰۰۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم و اندوه ناشی از عشق صحبت می‌کند. او به وضوح می‌گوید که در کنار غم، خود نیز به یار غم تبدیل شده و هیچ مونس و دوست دیگری جز غم عشق محبوبش ندارد. شاعر از آتش عشق و غم می‌گوید که او را می‌سوزاند و کسی برای خریدن غم و درد او وجود ندارد. او در کوی یار با دریایی از اشک و رازها قدم می‌زند و دلش از بی‌مهری محبوب خم شده است. همچنین، او از بی‌توجهی یار شکایت دارد و بیان می‌کند که هیچ میوه‌ای جز درد و غم از فراق محبوب نصیبش نمی‌شود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که همه مردم به دنبال شادی و خوشحالی هستند، ولی او به گلزار غم رفته و دلش گرفته است.