شمارهٔ ۱۰۱۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از حال پریشان و دل‌تنگی خود به خاطر فاصله و دوری از محبوبش می‌گوید. او از دوستش می‌نویسد که چگونه بدون توجه به حال او، به زیبایی‌های خود ادامه می‌دهد. شاعر آرزو می‌کند که معشوق به او رحم کند و از درد و اندوه ناشی از جدایی‌اش کاسته شود. او خود را در حال سوختن از شوق و ناکامی تشبیه می‌کند و ناله‌هایش به مانند نایی است که در غم عشقش می‌سوزد.