شمارهٔ ۱۰۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل مورد نظر به بیان درد و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. او به شدت از دوری و هجران رنج می‌برد و می‌گوید که تنها وصال معشوق می‌تواند درمان آلامش باشد. شاعر با اشاره به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر جانش، از احوال ناخوش خود صحبت می‌کند و به طرز غیرمستقیم، از بی‌رحمی دل‌هایی که نسبت به او بی‌تفاوتند، انتقاد می‌کند. او به نسیم صبح توصیه می‌کند که از دردش بگوید و ابراز می‌کند که تنها معشوقش می‌تواند او را تسکین دهد. شاعر در انتها به فقر و نیاز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود تنگدستی، همه نعمت‌ها و ثروت‌ها از لطف و کرم معشوق نشأت می‌گیرد.