شمارهٔ ۱۰۳۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با بیان احساسات عمیق خود از جدایی و دوری از معشوق، درد و رنج خود را توصیف می‌کند. او به خمیدگی پشتش از دل‌تنگی و اشک‌های پیوسته‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش به خاطر نیش‌های جدایی در حال درد کشیدن است. شاعر از معشوقش کمک می‌طلبد و می‌گوید که تنها مرهم این درد وصل اوست. او به تلخی هجران و آتش سوزناک آن اشاره کرده و می‌گوید که همیشه با یاد معشوقش است، اما از ظلم و بی‌عدالتی رنج می‌برد. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که به خاطر دوری از معشوق و وطن خود، به خاک مذلت افتاده و دیگر دوستی ندارد.