شمارهٔ ۱۰۶۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و تمنای وصال معشوق سخن می‌گوید و در هر بیت به نوعی از longing و نیاز خود به وی اشاره می‌کند. او صبح امید را در راز و نیاز با معشوق می‌بیند و ابروان او را قبله حرکات خود می‌داند. شاعر از دردی که معشوق در دلش ایجاد کرده صحبت کرده و خواستار بازگشت اوست تا شادی و آرامش را به زندگی‌اش بازگرداند. در نهایت، او از غم و اشک‌هایش می‌گوید که بر دنیای او سایه افکنده و از معشوق می‌خواهد تا دوباره به او نگاهی کند.