شمارهٔ ۱۰۸۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر از عشق به معشوقش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه از آغاز تولدش تا کنون، جانش را در محبت او گذاشته است. او به دل بستگی به زلف یار و غم و شادی ناشی از این عشق اشاره کرده و همچنین از درد دوری و هجران صحبت می‌کند. شاعر با به کار بردن تصاویری چون مرغ زیرک و کاج، عمق احساساتش را بیان می‌کند و در عین غم ناشی از هجر، شادی را هم در عشق می‌بیند. در نهایت، او به تلاطم احساسی در آتش هجر اشاره می‌کند و خود را شبیه به بادی می‌داند که در خاک جهان گم شده است.