شمارهٔ ۱۰۸۶ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
یاد باد آنکه عزیزان همه با هم بودیم
همه دم با غم و شادی همه همدم بودیم
نیش، زنبور صفت بر دل هر کس نزدیم
به وفا عهد سپر کرده و محکم بودیم
به زکات و صدقات و به بناهای بزرگ
شکر معبود که مشهور به عالم بودیم
سالها در چمن ذوق به بستان طرب
همچو گل خنده زنان خوش دل و خرّم بودیم
با همه خلق جهان خلق و تواضع کردیم
چون صبا با همه کس یکدل و محرم بودیم
تا که خورشیدصفت بر همه کس تافته‌ایم
در سر مهر جهان دافع شبنم بودیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به یادآوری لحظات خوب و مشترک دوستان و عزیزان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در کنار هم شادی و غم را تجربه کرده‌اند و هیچگاه به یکدیگر آسیب نزده‌اند. آنها به وفا و صداقت خود افتخار می‌کنند و به اعمال نیکو مانند صدقه و کمک به دیگران اشاره می‌کنند. همچنین، شاعر به شادابی و خوشحالی در کنار یکدیگر در طبیعت اشاره می‌کند و به دوستی و تواضع در برخورد با دیگران تأکید می‌کند. در نهایت، از روشنایی و محبت نسبت به دیگران سخن می‌گوید.