شمارهٔ ۱۰۹۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و محبوب خود اشاره می‌کند و از زیبایی‌های او سخن می‌گوید. او از نفحات صبحگاهی و نسیم خوش بو که یادآور زلف محبوب است، می‌نویسد و ابراز می‌کند که جان و دلش را فدای او خواهد کرد. شاعر می‌گوید که ارزش جان‌ها در نزدیکی محبوب بیشتر از هر چیزی است و از دلبری که او را مست کرده، سخن می‌گوید. زلف محبوب را به جیم و دهانش را به میم تشبیه می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق او را دگرگون کرده‌است. شاعر خود را گدای کوی وصل محبوب می‌داند و تأکید می‌کند که هیچ گدا از درگاه کریم محروم نمی‌ماند. در نهایت، او در شب وصال، با رقیب مواجه می‌شود ولی با اراده‌ای قوی از او می‌خواهد که مزاحمتی ایجاد نکند.