شمارهٔ ۱۱۰۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد فراق و عشق سخن می‌گوید. او به طبیب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دردی را که از دوری معشوق دارد درمان کند. عشق او مانند آبی است که عمرش را به باد داده و او به شدت از جدایی معشوق رنج می‌برد. شاعر به زلف‌های معشوق و زیبایی او اشاره می‌کند و می‌گوید در باغ عشق او مانند بلبل شیدا است. او در جست‌وجوی وصل معشوقش بسیار بی‌تاب است و حتی اگر معشوق از او دور باشد، به بوی او در جهان ادامه می‌دهد. در نهایت، او از نبود معشوق گلایه کرده و حسرت وصال را در دل دارد.