شمارهٔ ۱۱۱۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد جدایی و غم دوری از محبوب سخن می‌گوید. او از بی‌تابی قلبش در برابر سختی‌های عشق و ظلم رقیبان شکایت دارد و به درمانی که پزشکان برای دردش ندارند، اشاره می‌کند. شاعر به احساس تنهایی و بی‌سوالی محبوب از حال او اشاره کرده و آرزو می‌کند که شب‌ها را در کنار دوستان و محبوبان بگذراند. او نسبت به سرنوشت خود و تلخی آن نگران است و می‌گوید که اگر مجنون شود، از غم آن گلایه‌ای ندارد، زیرا عشقش چنان عمیق است که او را به سرحد جنون می‌برد. شاعر در نهایت به وضعیت دشوار و ناامیدکننده‌ای که در غیبت محبوبش تجربه می‌کند، اشاره می‌کند.