شمارهٔ ۱۱۴۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنجی که به خاطر فاصله از محبوبش تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. او به سختی‌های زندگی و ظلمی که بر او روا داشته شده اشاره می‌کند و از بی‌رحمی روزگار شکایت دارد. دلش از فراق یار به تنگ آمده و نمی‌تواند این جفاستی را که از عالم می‌بیند، تحمل کند. او به ناتوانی و زخم‌خوردگی خود اشاره کرده و از محبوب خود می‌خواهد که به او کمک کند، زیرا او را طبیب خویش می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید از بخت و تقدیرش راضی باشد و به خاطر محبوبش، تحمل کند.