شمارهٔ ۱۱۵۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعایی است به محبوب با خواهشی از او برای نگاهی و کمی توجه. شاعر از محبوب می‌خواهد که با نگاهی به حال او، درد دوری را برطرف کند و از جفاهایش دست بردارد. او به محبوب وعده می‌دهد که برای مدتی در کنار چشمانش بنشیند و از لب‌های شیرینش، امید و شادی به او ببخشد. شاعر از محبوب می‌خواهد که بی‌توجهی را کنار بگذارد و او را به آشنایی دعوت کند، زیرا او را همچون سلطان و معشوق می‌داند. در پایان، شاعر نجوای خود را به گوش محبوب می‌رساند و درخواست رحمتی برای خود می‌کند.