شمارهٔ ۱۱۵۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این غزلی سرشار از احساسات عاشقانه و غم انگیز است. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که او را از غم و دوری رهایی بخشد و با وصال خود او را شاد کند. شاعر حال و روز خود را غمگین توصیف می‌کند و از معشوق می‌خواهد که دوباره به او بازگردد تا جهانش آباد شود. او احساس می‌کند که دلش را معشوق ربوده و این عشق برایش رنج آور شده است. شاعر از جفای معشوق می‌گوید و دلش پر از درد و اشک است؛ او به یار بی‌وفا می‌تازد و از او می‌خواهد که به حال دل عاشقان بیندیشد و رحمی کند. در نهایت، شاعر فریاد می‌زند که دیگر نمی‌تواند این درد را تحمل کند و ژرفای رنج خود را بیان می‌کند.