شمارهٔ ۱۱۶۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از محبوب خود درخواست می‌کند که یک لحظه به او نگاه کند و از آزار بیشتر دلش پرهیز کند. او از محبوب می‌خواهد که تندی و جفایش را کنار بگذارد و به او محبت کند، زیرا او در عشقش همچون خاک پای محبوبش است. شاعر در کلبه‌اش به غم نشسته و درخواست می‌کند که با زیبایی خود دلش را روشن کند. با این حال، او می‌داند که وصال ممکن نیست و از محبوب می‌خواهد که یا با غم عشق کنار بیاید یا ترک کند. در نهایت، شاعر به محبوبش می‌گوید که اگر شیرینی عشق را نمی‌یابد، به وفای او دل نبندد و غم را به خاطر جفاهایش تحمل کند.