شمارهٔ ۱۱۶۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که در را به روی او باز کند و لحظه‌ای از وصال را برایش فراهم سازد. او آرزو دارد که یک بار دیگر در آغوش معشوقش باشد و به ناز و نوازش بپردازد. شاعر به دل خود می‌گوید که باید از عشق معشوق فاصله بگیرد، اما در عین حال نمی‌تواند از او غافل شود. او از معشوق می‌خواهد که اگر ممکن است، به صبا (نسیم صبح) بگوید تا حالش را در میان گل‌ها بگوید. در نهایت، او از دوچشم معشوقش می‌خواهد که اگر دلش نمی‌خواهد، حداقل یک بار به او نگاهی بیندازد و داستان عشقش را آغاز کند.