شمارهٔ ۱۱۶۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر ناله و درد دل عاشقی را بیان می‌کند که به محبوب خود می‌گوید. شاعر از سرو سهی (یعنی معشوق زیبا) می‌خواهد که نگاهی به حال دل سوخته‌اش بیندازد و به او کمک کند. او همچنین از باد صبا می‌خواهد پیامش را به بی‌خبرانی که در غم او هستند برساند. غم و آه او در دل سنگین محبوب اثر بگذارد و او از ویرانی دلش نجاتش دهد. شاعر از دوستش می‌خواهد که در برابر جفای دیگران از او حمایت کند و درهای وصال را به روی او بگشاید. در نهایت، او از محبوب می‌خواهد که با محبت و وفای خود همتای دلش باشد و امید را در دل خسته‌اش زنده کند.