شمارهٔ ۱۱۷۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقش می‌خواهد که به او ستم نکند و بیشتر از این بر او ظلم نرزد. او عشق و جانش را به معشوق سپرده و از او می‌خواهد که نسبت به درد و رنج او بی‌توجه نباشد. شاعر از غم و اندوه خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که با بی‌وفایی و بی‌توجهی خود، بار سنگین درد را بر دل او بیشتر نکند. او همچنین از فرار معشوق و دوری‌اش گلایه کرده و از او می‌خواهد که او را فراموش نکند و به حال زار او رحم کند. در نهایت، شاعر بیانگر احساسات عمیق عشق و درد ناشی از جدایی است.