شمارهٔ ۱۱۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از درد و رنج عشقش می‌گوید. دلش به خاطر هجران و دوری محبوب خراب است و احساس می‌کند که در آتش این فقدان می‌سوزد. او از محبوب می‌خواهد که بر حال زار او نظر کند و به او کمک کند؛ زیرا او تنها امیدش به محبوب است. با وجود توصیه‌ها به صبر، شاعر نمی‌تواند تحمل کند و از عذاب هجران رنج می‌برد. او خود را مانند ذره‌ای سرگردان می‌بیند که به خورشید جمال محبوبش حسرت می‌برد. شب‌های دوری و غم عشق او را پریشان کرده و او امیدوار است که اگر محبوب به حال او رحم کند، چه خواهند کرد، چرا که او می‌داند جهان‌بانی صحیح چیست.