شمارهٔ ۱۱۸۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، درباره عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر معشوقش را که به زیبایی و لطافت شبیه است، با توصیفاتی چون دل سنگین، بدن سیمین و لب‌های شیرین توصیف می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی معشوقش باشد و از او می‌خواهد که بیشتر از این بر او سخت نگیرد. شاعر از عشق و ارادت خود می‌گوید و ابراز امیدواری می‌کند که معشوقش با لطف و محبت به او نگاهی بیندازد و از دلش به فکر و یادش بیفتد. در نهایت، شاعر آماده است تا جانش را برای معشوق فدای کند.