شمارهٔ ۱۲۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عاشقانه شاعر درباره زیبایی و وفاداری پرداخته و از بی‌وفایی و غفلت معشوقش گلایه می‌کند. شاعر از درد و دل خود می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که زیبایی و محبت معشوقش باید او را متوجه حال عاشق کند. او از انتظار برای وصال و درخواست رحم معشوق سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که بی‌توجهی معشوق به احساسات او عجب و عجیب است. در نهایت، شاعر به وفاداری خود اشاره کرده و بر این باور است که در برابر جفاهایی که دیده، هیچ خطایی نداشته است.