شمارهٔ ۱۲۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم و سوز دل ناشی از جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشق معشوقش مانند آتشی در دل و جانش شعله‌ور شده و درد فراق او را به شدت رنج می‌دهد. دل شاعر همچون کوهی از درد و غم انباشته است و او به نرگس زیبای معشوقش اشاره می‌کند که جادوی چشمانش را آموخته است. در نهایت، شاعر می‌گوید که این دل بیچاره حتی خاک پای معشوق را هم به دنیا و ملک آن نمی‌فروشد.