شمارهٔ ۱۲۲۲ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای سواد دیده‌ام روی چو ماه
دل گرفته در سر زلفت پناه
با رخ چون ماه و قد همچو سرو
وز دو ابروی کج و چشم سیاه
با قد چون یاسمین و لعل لب
یک جهت کردم بدان زلف دوتاه
این همه مکر و فسون کرد او به چشم
تا به افسونم ببرد آخر ز راه
اَبروی فتّان و چشم مست تو
خون ما آخر بریزد بیگناه
سرو سیم اندام را در بوستان
گو ز روی لطف کن در ما نگاه
تا شود چون کیمیا خاکی تنم
زان نظر جانا ز کام نیک خواه
بر سر خاکم گذر کن تا ز مهر
رُسته بینی یک جهان مهر گیاه
یک نظر بر ما فکن از روی لطف
چون تویی بر هر دو عالم پادشاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر توصیف زیبایی‌های معشوق است و احساسات عاشقانه را به تصویر می‌کشد. شاعر از چهره و قامت معشوق که به ماه و سرو تشبیه شده، سخن می‌گوید و به تاثیر عمیق نگاه و ابروهای او بر دل و جان خود اشاره می‌کند. او همچنین از دل‌تنگی و حسرتش در برابر زیبایی‌های محبوب صحبت می‌کند و خواستار توجه و نگاهی از جانب اوست. در انتها، شاعر ابراز می‌کند که چنین نگاهی می‌تواند جان او را دوباره زنده کند و به او قوت بخشد.