شمارهٔ ۱۲۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تعبیر عشق و علاقه عمیق و جاودان شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر از سال‌ها آرزو و اشتیاق برای نزدیکی به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زندگی‌اش با عشق معشوق پر شده است. او جسم خود را خاک پای معشوق می‌داند و برای درمان درد دلش، معشوق را می‌طلبد. همچنین، او زیبایی معشوق را ستایش می‌کند و می‌گوید که در مقایسه با زیبایی او، هر چیزی دیگر شرمنده است. شاعر در نهایت، خود را بنده عشق معشوق می‌داند که همچون طوطی، در بیان احساساتش ناتوان است.