شمارهٔ ۱۲۸۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این سروده از یار خود می‌خواهد که اگر در دوستی و یاری با او نیت ندارد، صادقانه بگوید تا از این همه صبر و درد رها شود. او از ناراحتی و خاری که از سوی یار متحمل شده، شکایت می‌کند و احساس می‌کند که عشق او باعث شده تا به حالت زار و ناامیدی برسد. شاعر با احساساتی عمیق بیان می‌کند که در عشق باید وفاداری و صداقت وجود داشته باشد و ابراز می‌کند که دیگر تحمل این درد را ندارد. او به یاد گل زیبا و خوشبویی می‌افتد که اکنون به خار بدل شده و از یار خود می‌خواهد که در این وضعیت چه بکند.