شمارهٔ ۱۲۹۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوست خود می‌پرسد که چرا بدون دلیل با او جنگ و دشمنی دارد. او اشاره می‌کند که دوستش همچنان به او جفا می‌کند و نمی‌فهمد که زندگی و زیبایی مانند گل فقط یک هفته دوام دارد. شاعر بیان می‌کند که دل او و دهان دوستش هماهنگ نیستند و دوستش از ابراز احساسات خود واهمه دارد. همچنین، او به چشمان زیبای دوستش اشاره می‌کند که هزاران نیرنگ و راز در آن نهفته است. در نهایت، شاعر می‌گوید که در چنگ غم و جدایی به مانند نی نالان است و از وضعیت کنونی حسرت می‌خورد، زیرا نمی‌تواند به دنیا با چشم دل نگاه کند و به زنگارها و مشکلاتی که در دلش وجود دارد، اشاره می‌کند.