شمارهٔ ۱۳۰۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زندگی انسان‌ها و بار سنگین نگرانی‌ها و مشکلات اشاره دارد و از آن‌ها می‌خواهد که کمتر به وزن این بار سنگین توجه کنند و در کار و زندگی خود سبک‌سرانه عمل کنند. او از بند حرص و طمع رنج می‌برد و از سرگشتگی و بلاتکلیفی دیگران نگران است. شاعر تأکید می‌کند که نباید غم و درد بیشتری از آنچه که هست بر دوش کشید و از این وضعیت ناراحت‌کننده ابراز نارضایتی می‌کند. او به معشوقش می‌گوید که با وجود مشکلات، او هنوز به او وابسته است و در نهایت از بهار و خوشی‌هایی که در جهان به وجود آمده، قدردانی می‌کند.