شمارهٔ ۱۳۳۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوبش می‌گوید که چرا به درد و رنج او اهمیت نمی‌دهد و چرا بی‌تفاوت و آزاد زندگی می‌کند در حالی که او به شدت به او وابسته است. او از محبوب می‌خواهد که تا کی باید اینگونه در عذاب باشد و یاد او را فراموش کند. شاعر با حسرت به عشق خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که چگونه می‌تواند به یاد او بماند در حالی که محبوب هیچ توجهی به او ندارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که رابطه عشق مانند بادی است که نمی‌توان آن را کنترل کرد و باید در مورد آن تامل کند.