شمارهٔ ۱۳۴۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک سرو در بوستان است که نماد آزادی و دلربایی است. شاعر به سرو می‌گوید که به دنیا خوشحال باشد و به او توصیه می‌کند که به روی گل بنازند. شاعر همچنین ابراز عواطف و محبت خود را به این سرو نشان می‌دهد و می‌گوید که عاشق اوست و حاضر است جانش را فدای او کند. او از دوستش می‌خواهد که یک شب هم که شده، در کنار او باشد تا از درد هجری که در دل دارد رهایی یابد. در نهایت، شاعر از عدم دسترسی به دوست و وفاداری او به دیگران شکایت می‌کند.