شمارهٔ ۱۳۴۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و غم ناشی از دوری محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش پر از غم است و فقط وجود محبوب می‌تواند آن را درمان کند. از دوست خود می‌خواهد که غم نیکوکاران را نادیده نگیرد و به او توجه کند. او همچنین از صبا می‌خواهد تا بگوید عطر و بوی خوش از کجا آمده و اگر به سر کوی محبوب برود، از او خواهش کند به او نگاهی بیندازد. شاعر به محبوب می‌گوید که جانش را فدای او کرده و از او طلب درک و توجه دارد، زیرا غم هجر او به شدت او را آزار می‌دهد. در نهایت، او خواستار حفظ ارتباط و نزدیکی به محبوب خود است.