شمارهٔ ۱۳۷۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود که به او ظلم و بی‌رحمی می‌کند، می‌گوید که این رفتار تا کی ادامه خواهد داشت. او به درد و غم خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که اگر معشوق به احساسات او توجه کند، نامه‌های جفا و سختی را فراموش کند. شاعر با حالتی ناامیدانه بیان می‌کند که دلش به سرگردانی می‌گذرد و هر چه وفا کند، نتیجه‌ای ندارد. او از خوشی بهاری سخن می‌گوید که به خاطر مشکلات از آن بهره‌مند نیست. در انتها، او به عشقی که نمی‌تواند به وصال برسد اشاره کرده و از غم و عذاب ناشی از آن می‌نالد.