شمارهٔ ۱۳۸۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حال و هوای عاشق است که به عشق خود دلبسته و از وصال او در حال جستجوست. شاعر به مانند یک چوگان که از خود رانده می‌شود، احساس می‌کند که از محبوبش دور است و نمی‌تواند از او روی برگرداند. او به وضعیت دشوار خود اشاره می‌کند و از باد صبا می‌خواهد که حال زار او را به محبوبش بگوید. همچنین، او به ندا و فریاد خود از درد جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که زندگی دارد، در پی وصال او خواهد بود. عشق او چنان قوی است که همه چیز را تحت تاثیر قرار داده و او در آتش عشق، آبروی خود را نیز از دست داده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند از عشق خود دست بردارد و همچنان به جستجوی وصال ادامه می‌دهد.