شمارهٔ ۱۳۸۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زیبایی‌های محبوبش صحبت می‌کند و ویژگی‌های ظاهری او را توصیف می‌کند. او به رنگ، شکل، بوی خوش و جذابیت‌های دیگر این معشوق اشاره می‌کند و از جمله زلف، مو، چشم و ابرو او یاد می‌کند. شاعر آرزو دارد که با این یار بماند و لحظاتی را با او سپری کند، در کنار این زیبایی‌ها، او از درد و رنج جدایی و بی‌رحمی محبوبش شاکی است. او به ناکامی در رسیدن به وصال و حال زار خود اشاره می‌کند و از درد جدایی می‌نالد. در نهایت، او از جهانیان می‌خواهد که به درد او توجه کنند و به یاری‌اش بیایند.