شمارهٔ ۱۳۹۰ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
الهی یا الهی یا الهی
به فضلت چون جهانی را پناهی
دلش را تازه دار از نور ایمان
تنش را دور گردان از تباهی
خداوندی تو و ما بندگانیم
نکو باشد به بنده هرچه خواهی
ز شر ظالمانش دور گردان
برون آور سپیدیش از سیاهی
به لطفت گرچه بس امیدوارست
ولی شرمنده است از هر گناهی
مشو نومید از وصلش تو زنهار
دلا می‌ساز اگر تو مرد راهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به دعا و ندا به خداوند اختصاص دارد. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که به خاطر فضل و رحمتش، انسان‌ها را از تاریکی‌ها و ظالمان دور کند و دل‌ها را از نور ایمان پر کند. همچنین اشاره می‌کند که بندگان باید در برابر خداوند متوجه و شرمنده از گناهان خود باشند، اما نباید از رحمت و وصل خداوند ناامید شوند و در مسیر صحیح زندگی تلاش کنند.