شمارهٔ ۱۳۹۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و جذبه‌ای که حسن دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی فراتر از حد انتظار اوست. او احساس می‌کند که دیگر قادر به تحمل دوری محبوب نیست. شاعر محبوب را به عنوان یک بت و گل توصیف می‌کند که زیبایی‌اش مانند ماه است، اما در عین حال از بی‌مهری او شکایت دارد. او در ادامه از محبوب می‌خواهد که بیشتر بر او ستم نکند چرا که طاقت جفای او را ندارد. در نهایت، شاعر با شکرگزاری از خدا، از محبوب می‌خواهد تا به او توجه کند و دل شکسته‌اش را ترمیم نماید.