شمارهٔ ۲۴۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و longing (اشتیاق) از طرف شاعر می‌پردازد. شاعر از دو جهان صحبت می‌کند و می‌گوید که تنها کاری که در این جهان وجود دارد، عشق و وصال است. او از دوست می‌خواهد که برگردد تا چشمش به روی او روشن شود، چرا که جدایی خاری است بر دیده‌اش. شاعر تأکید می‌کند که شب‌های جدایی بدون حضور محبوب، بی‌خواب و آرام هستند. او به درد دل خود اشاره می‌کند و از آزار دادن دل خسته‌اش پرهیز می‌کند. در نهایت، شاعر با یادآوری منصور حلاج و فداکاری او در راه عشق، به شدت اشتیاق خود برای وصال معشوق را ابراز می‌کند و می‌پرسد که در زمره عاشقان، او چه جایگاهی دارد.