شمارهٔ ۲۸۷ جهان ملک خاتون

مرا به غیر هوای تو، هیچ در سر نیست

بجز وصال رخ تو خیال دیگر نیست

به نکهت شب زلفت دماغ ما تر کن

که همچو بوی دو زلف تو هیچ عنبر نیست

شبی دراز و چو زلف سیاه و بی سر و پای

مرا بتر که در این شب نگار در بر نیست

به بوستان وصالت شدم که گل چینم

به غیر خار فراق تو هیچ در بر نیست

به روی همچو زرم سکه‌ای به سیم زدی

زآب دیده همانا که بهتر از زر نیست

به مکتب غم عشقم نشانده‌ای و مرا

به غیر آیت مهر رخ تو از بر نیست

به خواب شمع جمال تو دیده‌ام باری

به مه ندیده‌ام آن روشنی و در خَور نیست

به دولت شب وصلت جهان شبی بنواز

مرا فراق تو ای دوست بیش درخور نیست