شمارهٔ ۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و جدایی سخن می‌گوید و به محبوب خود (دلبرا) ناله می‌کند که چرا او را از وصال خود جدا کرده است. شاعر در غم و حزن ناشی از این جدایی به سر می‌برد و از محبوب می‌خواهد که به او رحم کند و توجهی به حال دلbroken او داشته باشد. او خود را همچون گدا می‌بیند که در کوی محبوبش نشسته و در انتظار رحمت و لطف اوست. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که دیدن او جان و دلش را از او گرفته است. در نهایت، او از محبوب می‌خواهد که یک بار هم که شده او را به وصال برساند، اما محبوب بی‌توجهی می‌کند و او را به مسکینی و گدایی‌اش می‌زند.