شمارهٔ ۳۰۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی غم و هجران است. شاعر در غیاب معشوق خود تنها حس درد و اندوه را تجربه می‌کند و احساس می‌کند که وجودش به جز خیالی از معشوق نیست. او از ظلم و بی‌رحمی معشوق در برابر درویش‌ها گلایه‌مند است و به این نکته اشاره می‌کند که حتی بر خود نیز رحمتی ندارد. شاعر حالت خود را به کمان تشبیه می‌کند که اگر کج شود، تیرش به بی‌محبتی می‌انجامد و در نهایت، از تلخی و زهر عشق می‌گوید که در کنار شیرینی‌ها، تنها زخم‌ها را احساس می‌کند.